Een Terugkeer naar Queensland: Een Persoonlijke Reflectie op Leven en Verlies

Terwijl ik mijn pasgeboren zoon in de González Coro-kliniek in Havana, Cuba, in de ogen keek, werd ik overmand door een golf van gedachten. De kleine features van zijn gezicht deden me denken aan een ver verleden, een tijd waarin ikzelf een jongeman was die geconfronteerd werd met verlies en rouw. Het beeld van de rode aarde in Noordwest-Queensland kwam steeds weer in mijn gedachten terug. Wat deed ik daar destijds?

Het was februari 1990 toen ik op die rode grond stond en huilde. Als onervaren 20-jarige jongen werd ik omringd door de overblijfselen van een exploratiekamp: een accommodatieblok, zoemende airconditioners en opgevoerde Jeeps. Naast me stond Yvonne, een paar jaar ouder dan ik en een geoloog waar ik gevoelens voor had. Een andere geoloog kwam naar ons toe en vroeg wat er aan de hand was. Yvonne vertelde hem dat ik zojuist had gehoord dat mijn vader was gestorven, aan de andere kant van de wereld in Schotland. De man dacht even na en zei toen: “Maak je geen zorgen, de dood is gewoon de manier van de natuur om je te vertellen dat je moet vertragen.”

Nu, ruim drie decennia later, bevind ik me in Brisbane, klaar om terug te keren naar die plek. Als 52-jarige vader reflecteer ik op mijn eigen leven en mijn relatie met mijn vader. De luchthaven van Brisbane lijkt wel een setting uit een dystopische film, waar mensen in rode overalls met naambadges rondlopen en de omroep dankt ons voor het naleven van de luchthavenregels.

De vlucht naar Mount Isa voelt als een reis naar een andere wereld. Na drie uur vliegen landen we boven een verwoest landschap. Op de grond krijg ik een Toyota Land Cruiser met bullbars en numerieke stickers van de eigenaar van het autoverhuurbedrijf. Hij zegt lachend: “We krijgen niet veel recreatieve klanten hier.”

Terwijl ik de 75 mijl naar Cloncurry rijd, passeer ik de oude Mary Kathleen uraniummijn die ooit de kernwapens van Groot-Brittannië voorzag. De weg noordwaarts brengt me naar Quamby, een “pub in the scrub”, die na tien jaar gesloten te zijn geweest, vrijwel onveranderd is heropend. Een landeigenaar aan de bar vraagt of ik toevallig langskom en wanneer ik hem vertel dat ik in de jaren ’90 in de buurt heb gewerkt, vraagt hij lachend: “Hadden ze toen al het varken aan de voorkant van het huis vastgebonden?”

De gedachte om terug te keren naar Queensland kwam een paar jaar eerder, midden in de nacht op Guy Fawkes Night in 2021. Ik was in Havana en keek naar mijn zoon, nog maar net geboren. De aanwezigheid van dit kleine leven had een diepe impact op mij en veroorzaakte herinneringen en reflectie over mijn eigen leven. Herinneringen die eerst vaag en ongrijpbaar waren, kwamen nu helder naar boven.

Mijn vader was geen man die vaak huilde. Ik had hem maar één keer zien huilen, tien maanden voordat hij stierf en het nieuws mij in de Australische woestijn bereikte. Het was in Schotland, op de boerderij van de familie in de bergen van Sutherland. Mijn moeder lag in de voorkamer, in een kist op schragen. Mijn vader stond achter zijn bureau en keek uit het raam naar de rhododendronstruiken, de lucht somber. Tranen stroomden over zijn wangen en ik wist niet wat ik moest doen. Uit onwetendheid zei ik: “Ze is nu op een betere plek.” Hij keek me met afschuw aan en antwoordde: “Ze is niet op een betere plek, Ruaridh, ze is in de andere kamer.”

Na haar begrafenis zei mijn vader dat hij me een wereldreisticket zou kopen. Mijn tienerjaren waren niet gemakkelijk geweest en hij wilde me beschermen tegen meer verdriet en verlies. Ik overleefde, zij het op een dieet van Guinness en Häagen-Dazs.

Nu, als vader zelf, realiseer ik me dat het leven vol tragedies en verlies zit, maar ook vol hoop en liefde. De terugkeer naar Queensland is niet alleen een fysieke reis, maar ook een innerlijke reis naar het verwerken van mijn eigen geschiedenis en de band met mijn vader. Het landschap van Noordwest-Queensland is ruw en onherbergzaam, maar het draagt ook de herinneringen aan mijn jeugd en mijn vaders liefde met zich mee. In deze onherbergzame omgeving vind ik rust en ruimte voor reflectie, en de kracht om door te gaan.

FAQ Sectie:

1. Wat is de González Coro-kliniek?
De González Coro-kliniek is een medische faciliteit in Havana, Cuba.

2. Waar vond de schrijver zichzelf opnieuw na het verlies van zijn vader?
De schrijver vond zichzelf opnieuw in Noordwest-Queensland, Australië.

3. Wat is Mount Isa?
Mount Isa is een stad in Queensland, Australië.

4. Wat was de functie van de Mary Kathleen uraniummijn?
De Mary Kathleen uraniummijn voorzag ooit de kernwapens van Groot-Brittannië.

5. Wat was de reden voor de terugkeer van de schrijver naar Queensland?
De schrijver keerde terug naar Queensland om zijn eigen geschiedenis te verwerken en de band met zijn vader te begrijpen.

6. Wat was de reactie van de vader van de schrijver op het overlijden van zijn vrouw?
De vader van de schrijver huilde en beschouwde de overleden vrouw als zijnde in de andere kamer.

Belangrijke termen en jargon:

1. Noordwest-Queensland: Een regio in Queensland, Australië.

2. Geoloog: Een wetenschapper die zich bezighoudt met de studie van de aarde, inclusief gesteenten, mineralen en geologische processen.

3. Rhododendronstruiken: Een soort bloeiende plant uit de heidefamilie.

Suggesties voor gerelateerde links:

1. Queensland Government – Link naar de officiële website van de Queensland Government voor meer informatie over de regio.
2. Mount Isa Mine – Link naar de officiële website van de Mount Isa Mine voor meer informatie over de mijn.
3. Officiële website van Visit Australia – Link naar de officiële toeristische website van Australië voor meer informatie over reizen naar Australië.